درباره ما

سایت‌های دیگر

صوتی و تصویری

مقالات

اخبار و گزارشات

اطلاعيه‌ها و بيانيه‌ها

صفحه نخست

 

یادداشت های جنبش کارگری:

سرداری که رفت و رژیمی که می رود!

کشته شدن قاسم سلیمانی توسط امریکا در سوم ژانویه  2020 در بغداد موجی از احساسات و تحلیل های موافق و مخالف بهمراه داشت. برخی به سر و کله خود کوبیدند و به عزا نشستند و برخی به رقص و پایکوبی درآمدند. عده ای با محکومیت امپریالیسم امریکا و تروریسم دولتی اش پرچم جمهوری اسلامی را برافراشتند، و عده ای دیگر با انزجار از جمهوری اسلامی و تشکر از پرزیدنت ترامپ پرچم امریکا را به سینه چسباندند.  و به اصطلاح مفسران و تحلیلگران نیز از این دوگانه های مبتذل فراتر نرفتند.

از منظر احساس انسانی صرف طبعا میلیونها مردم تحت ستم در ایران و عراق و سوریه و لبنان که زیستن در زیر سیطره خونبار جمهوری اسلامی و ارتجاع اسلامی بطور کلی را تجربه می کنند، و بویژه خانواده های بیش از هزار قربانی خیزش انقلابی آبان ماه 98 که در غم عزیزانشان هستند، حذف قاسم سلیمانی بحق مایه شادمانی آنهاست  و هر انسان آزادیخواهی در این شادمانی سهیم است. قاسم سلیمانی همچون همه سرداران سپاه پاسداران از حکومتگران و کارگزاران و آدمکشان  جمهوری اسلامی و آمر و عامل کشتار انسانهای بیشمار و نابود کننده خانواده های بسیاری بود. اگر قاسم سلیمانی برای دایره خودی های رژیم سردار رشید و استراتژیست و قهرمان ملی و هر صفت دیگری است، برای میلیونها توده تحت ستم ارتجاع اسلامی او چیزی بیش از یکی از اوباش جنایتکار و آدمکش این ارتجاع نیست.

اما برای تبیین سیاسی این واقعه نمی توان در سطح احساسی باقی ماند. تبیین سیاسی محدود به بیان احساسات له و علیه این واقعه بی تردید به یکی از دو سوی آن تکیه داشته و جانبدارانه است. جانبداری که در این واقعه معین یکسره ارتجاعی است.

کشتن قاسم سلیمانی مستقل از عواقب آن پیش از هر چیز صرفا یک مرحله از پروسه بلند تقابل بین دو نیروی ارتجاعی و ضد انسانی یعنی جمهوری اسلامی و متحدینش از یکسو و امریکا متحدینش از سوی دیگردر منطقه است. مرحله ای که احتمال دو تحول را در تقابل ایران و امریکا بهمراه دارد. *

از نقطه نظر منافع امریکا این کار باید انجام و چنین ضربه ای باید وارد می شد. جمهوری اسلامی با تداوم خرد کننده تحریم ها و ناامیدی از کمک های  اروپا و روسیه و چین، به سیاست ناامن سازی منطقه و انجام عملیات نامتقارن رو آورد تا از اینطریق بر امریکا برای کاهش فشار حداکثری اش فشار وارد سازد. حمله به نفتکش ها و انداختن پهباد امریکا و حمله موشکی به تاسیسات نفتی عربستان و راکت زدن به پایگاه امریکا در کرکوک و حمله به سفارت آن در بغداد، همه با این فرض از سوی جمهوری اسلامی انجام شد که امریکا دنبال تنش و درگیری نظامی نیست و ترامپ هم یک بلوف زن توخالی است. این حملات فزاینده بویژه با حمله به سفارت، امریکا را به نقطه ای رساند که به جمهوری اسلامی فرمان ایست بدهد. این فرمان اما نمی توانست هم وزن حملات جمهوری اسلامی باشد و می باید بصورت شوک آور و بی بازگشت صادر می شد. قتل قاسم سلیمانی این وظیفه را بعهده گرفت و جدا از اهمیت سیاسی و نظامی وی برای رژیم اما ضربه سختی به روحیه کل ارتجاع اسلامی در ایران و منطقه وارد نمود. این فرمان ایست در همان حال پیام صریحی نیز به جمهوری اسلامی داد که هر اقدام دیگرش می تواند به پاسخ های سنگین و غیر قابل انتظار منجر شود.

از اینرو جمهوری اسلامی در کنار بن بست های اقتصادی و سیاسی و ایدئولوژیک در ایران اکنون نیز درمنطقه با بن بست مواجه شده و سیاست هلال شیعه و عمق استراتژی اش بطور قطع شکست خورده است. لذا برای انجام عملیات نامتقارن و نا امن سازی  ها با محدودیت های جدی و پاسخ های پرهزینه روبروست. بویژه اینکه امریکا صریحا اعلام داشت  برای همه عملیات نیروهای نیابتی رژیم خود جمهوری اسلامی را مسئول می داند.

کشتن قاسم سلیمانی جمهوری اسلامی را در دو راهی تعیین کننده ای قرار داده است. اگر بخواهد متقابل به مثل کند و ضربه مهمی به طرف مقابل وارد کند باید خود را برای عواقب و هزینه های فزاینده یک تقابل نظامی آماده سازد. این راه برای جمهوری اسلامی دیگر بسهولت قبل  باز و هموار نیست. اساسا به این دلیل که جامعه ایران در دی ماه 96 و آبان 98  پرقدرت نشان داد که فعالانه  دنبال سرنگونی جمهوری اسلامی است. تهدید اصلی علیه جمهوری اسلامی از طرف همین مردم بیدار شده و به پاخاسته است و نه از طرف خارج، و دقیقا به همین دلیل اگر رژیم وارد باتلاق درگیری با خارج شود ممکن است از داخل بلعیده شود.

از آنطرف اگر جمهوری اسلامی به دلیل همین مخاطرات و هزینه های آن از تقابل بیشتر با امریکا پرهیز کند و پاسخ قابل توجهی به قتل یکی از سرداران اش ندهد و بر عکس مسیر سازش با امریکا را هموار سازد، چیزی که محتمل است، روحیه صفوفش ویران تر و ویرانی کل نظام و ارتجاع اسلامی تسریع می شود.

 بنابراین هر یک از این دو راه تنگناهای جمهوری اسلامی را تنگ تر و شرایط را برای سقوط و یا فروپاشی آنرا بیش از پیش مهیا می سازد.

این روند بطور اجتناب ناپذیر در برابر هر رژیم سیاسی استبدادی توسعه طلب و کشور گشایی قرار دارد که همزمان با بحران ها و بن بست های داخلی اش درگیر بحران و بن بست در سیاست خارجی توسعه طلبانه اش نیز می شود. انقلاب کبیر فرانسه و کمون پاریس و انقلاب های 1905 و 1917 روسیه از مصداق های تاریخی رژیم هایی اند که به دو بحران و بن بست همزمان داخلی و خارجی دچار شده و سقوط شان تسهیل می شود. جمهوری اسلامی  از این نظر اکنون در موقعیت مشابهی قرار دارد.

در برابر این وضعیت جمهوری اسلامی دو صف طبقاتی متضاد و متخاصم صف آرایی کرده اند. یکی صف کل اپوزیسیون بورژوایی ارتجاعی ایران در اتحادی مقدس با ارتجاع حاکم بر امریکا و عربستان و اسرائیل است، و دیگری صف طبقه کارگر و زحمتکشان و ستمکشان ایران که از دی ماه 96 ناقوس مرگ جمهوری اسلامی و نظام سرمایه داری ایران را بصدا درآورد و با آبان 98 و رادیکالیسم عظیم و کم نظیر آن گامها به جلو رفت است.

در مقابل تقابل دو نیروی ارتجاعی ایران و امریکا و متحدینشان در منطقه و همه عواقب آن، از درگیری های ویرانگر نظامی تا سازش و اتحاد تباه کننده آنان، تنها می توان و باید با به میدان آوردن نیروی متحد طبقه کارگر و به زیر کشیدن جمهوری اسلامی آلترناتیو سوسیالیستی این طبقه را در پیش جامعه قرار داد.

امیر پیام

15 دی 1398

5 ژانویه 2020

amirpayam.wordpress.cim 

* برای توضیح بیشتر در اینمورد می توان به یادداشت ایران و امریکا، تشدید فزاینده تقابلی ارتجاعی در لینک زیر مراجعه نمود:

http://tiny.cc/5diciz

*********************************************

مطالبی که فقط متعلق به اين سايت مي‌باشد، انتشار آن با درج منبع آزاد است